Kilometers

Ongeveer een half jaar gelden kocht ik mijn fiets. En wat ben ik nu blij dat ik hem al een half jaar heb. Van 0 naar 235 kilometer is een heel proces. De eerste ritjes waren echte testritjes.

Ritjes van vijf tot tien kilometer: stuur wat hoger, zadel wat hoger, lager en schuiner. Ritjes van twintig kilometer: het stuur wat meer naar me toe, stuur wat verder van mij af… Pijn in mijn knieën:  zadel wat hoger…  Een ritje van 40 kilometer. Een ritje in de vorm van een hartje… Een mooi vlot ritje, een ritje van niks.  Zo fietste ik het afgelopen half jaar regelmatig.

Ik fietste in de zon, in de wind, in de regen. De ene keer wat sneller dan de andere keer. Ik leerde ik mijn fiets beter kennen. Vond het plezier in fietsen weer terug. Ook leerde ik meer vertrouwen te hebben in mijzelf en dat mijn doel, van o naar 235 kilometer, een heel process is.

Advertisements

Even wennen

Iets nieuws… Ik moet er altijd even aan wennen. Aan een nieuw item, iets kopen, een idee… Ja, daar moet ik altijd even aan wennen. Nog amper bekomen van mijn eerste testritje, sta ik bij de ANWB lekker low profile wat fietshelmen te passen. Niet omdat ik (daar) een fietshelm ga kopen. Nee, gewoon om te wennen. Een beetje te wennen aan het idee. Een beetje wennen aan het dragen van een helm.

Ik maak een foto van mijzelf met een fietshelm op. Kan ik er thuis nog even naar kijken. Om te wennen. Voor mij is het dragen van een fietshelm iets totaal nieuws. En ja, aan een nieuw item, iets kopen, een idee óf het dragen van iets nieuws; ik moet er altijd even aan wennen.

Voordat ik een fiets koop, heb ik hem online al 100 keer bekeken. De specificaties, de kleur waarin hij beschikbaar is, waar hij het goedkoopste is? Ik kan het je allemaal vertellen. Zonder de fiets in het echt gezien te hebben of er ook nog maar één meter op gefietst te hebben. Ja, ook een nieuwe fiets kopen is voor mij een heel proces. Laat ik me daar eerst maar even op focussen. Want zonder fiets heb ik immers helemaal geen helm nodig.

Fietstest 1

Hoe ik het vond fietsen? Hoe ik het fietsen op deze fiets vond? Nou… Trillend op mijn benen raas ik wat over dat ik de “trapjes” in de versnellingen echt geweldig vind. Dat het zo’n lichte en smalle fiets is, met smalle bandjes… Poeh. Ik droog ondertussen mijn bril wat af. ‘Maar de kleur… De kleur vind ik niks. En het stuur staat voor mij te ver naar voren’. Zomaar twee minpuntjes.

Terwijl ik nog wat door tier over de fiets, met onder andere ‘mooie fiets, lichte fiets, hele andere fiets’ mijn fietstest review, steekt de verkoper een inbussleutels in het stuur en zet het in twee stappen in een compleet andere positie: ‘Hoe staat het zo voor u?’. Huh? Het stuur kan ook nog alle kanten op? ‘Zo lijkt mij de stand van het stuur een stuk beter. Maar ik ga er nu echt niet nog een stukje fietsen om dat te testen’, zeg ik. Mijn hoofd trekt het gewoon niet meer. Mijn brilglazen beslaan ervan.

‘Ik kan nu nog echt niks beslissen. Moet dit echt even verwerken’, hoor ik mijzelf zeggen. De verkoper heeft er gelukkig alle begrip voor. Hij wil mij nog wel even laten zien in welke kleuren de fiets nog meer te koop is; ‘Behalve zilver met paars , is hij er ook in het zwart met rood. En hij is op voorraad en kan hier vrijdag zijn’. Dat wist ik gelukkig al. Ik bedank hem voor zijn geduld, de informatie en dat ik een testritje mocht maken.

Buiten app ik in de stromende regen met een paar vrienden die betrokken zijn bij mijn fietsavontuur. Ik vertel ze mijn fietsbeleving en dat de mensen bij deze fietswinkel veel aardiger deden dan die bij die andere fietswinkel waar ik de fiets in de juiste kleur heb besteld. ‘Over drie dagen kan je dus nóg een keer een proefrit gaan maken!’, reageren ze enthousiast. ‘O, en je moet ook een fietsbroek kopen’, zegt iemand tussen neus en lippen door. ‘Dat durf ik wel! Maar eerst maar eens een helm passen…’, is mijn reply.

Testrit

Zo. De trekkingfiets is besteld. Vorige week wist ik nog niet eens wat voor fiets ik wou. Of dat ik de Elfstedentocht wou fietsen. Ik heb nog niet eens een geschikte fiets, of een meter gefietst, en denk al aan 235 kilometer fietsen. Het moet niet gekker worden!

Onderhand ben ik toch wel heel benieuwd naar hoe zo’n trekkingfiets dan fietst. Volgens mijn fietsende vrienden weet ik met 24 versnelling niet wat mij overkomt. Ik wil hun kennis wel eens testen. Ik bedenk mij dat er nog een merkdealer in de buurt zit. Ik besluit er een bezoekje aan te wagen.

Vriendelijk word ik begroet. Mijn ogen scannen de voorraad in de winkel. Dan zie ik hem staan: de fiets die het moet worden. Dé fiets. In de juiste maat. Oké, niet in de juiste kleur. Maar daar merk je volgens mij tijdens het fietsen niks van. Toch? Ik krijg de tijd de fiets op mijn gemak van dichtbij en goed te bekijken. Alsof ik een krokodil moet gaan aaien…

De vriendelijke verkoper vraagt of ik eruit kan komen. Ik leg hem uit wat ik zoek en vertel hem dat ik de Elfstedentocht wil gaan fietsen. Poeh, dat is er uit. Hij lacht mij niet uit. Zegt dat ik nét te laat ben. Ik vind dat ik mooi op tijd ben. Hij is het met mij eens. Ook met de keuze van de fiets. Of ik er een proefrit op wil maken? Het is code geel. Windstoten en regenbuien zwiepen de fietswinkel voorbij.

Ik kijk nog eens naar de fiets. ‘Minder weer dan dit zal het niet snel weer zijn. Mooi weer voor een goede testrit’, zeg ik enthousiast. Vastberaden. De vriendelijke verkoper lacht. Hij zet het zadel op de juiste hoogte, legt mij wat uit over de versnelling en de handremmen en houd de deur voor mij open; ‘Tot zo mevrouw’.

wordt vervolgd 

Fiets kopen?

Geladen met iets meer kennis dan zes dagen eerder tijdens mijn eerste kennismaking met “de fietsspecialist”, stap ik wederom deze fietswinkel binnen. Ik herinner de beste man eraan dat hij mij een brochure heeft meegegeven en dat ik inmiddels een keuze heb gemaakt. Ik weet welke fiets het moet worden. Hij heeft hem niet staan.

Hij wil mij liever een andere type van hetzelfde merk verkopen. Tweehonderd euro duurder dan de fiets die ik op het oog heb. Die fiets heeft hij staan. Nog steeds. Want dezelfde fiets probeerde hij mij zes dagen geleden ook al te verkopen. Ik kijk er nog  eens naar. Ik kijk nog eens naar de fietsspecialist. Ik geef hem drie seconden… Hij reageert niet.

‘Deze fiets wil ik sowieso niet. Hij heeft een framemaat van 55. Ik moet framemaat 50 hebben’, zeg ik. De verkoper zucht. ‘Ik heb mij goed verdiept in de fietsen en heb er samen met het advies van mijn fietsende vrienden één gekozen’. Hij zucht nog eens. ‘Kunt u mij het verschil verduidelijken die in de 200 euro prijsverschil zit?’. Daar moet hij even de brochure voor pakken.

Ondertussen leg ik hem uit dat ik geen bluetooth op mijn fiets hoef. En ik wil graag een verend zadel en een verende voorvork. Hij legt de brochure weer weg; ‘Die fiets moet ik bestellen. Dan is hij er zaterdag pas’. Voor mij geen probleem. Kom ik zaterdag een proefrit maken. Tot dan. Fietsen is fijn, maar een fijne fiets is alles.